Angst


 

“I recoginize that I have chosen fear, and I choose again, I choose Love”

Gabby Bernstein

 

 

Angst, het doet gekke dingen met een mens! Ook met mij als ik het er laat zijn.

Vrijdag zat ik met mijn vriendin Yvonne aan de thee en spraken we hierover. Gisterenavond stuurde ze mee een filmpje (What is change) van Joe Dispenza. Hij legt haarfijn uit dat ons celgeheugen getraind wordt door hetgeen wij het mee voeden, maar dat het mogelijk is om de rivier van verandering over te steken.

Voeden we het dagelijks met angst, onzekerheid, dan is dat wat het lichaam gewend is, en zal het alles doen om dat in stand te houden. Vaak jaren aaneengesloten in hetzelfde patroon.

Het lijkt bijna onmogelijk om de cellen te herprogrammeren, omdat het gepaard gaat met weerstand, ook van het lichaam. Het moet iets anders gaan verdragen dan wat we gewend zijn en dat vind het niet leuk. Je hoort dan stemmetjes met: nee, vandaag nog niet, ik ben nog moe, laat maar, ik kan het niet, lukt met toch nooit, enzovoort.

Maar eigenlijk is dat het in stand houden van de bekende (comfortabele) omstandigheden: laten we hier maar blijven, dit is veilig.

Je leven blijft nagenoeg hetzelfde: 90% van de gedachten die we vandaag denken zijn hetzelfde als gisteren, en dus veranderd er nauwelijks iets. Pas vaak als er iets ergs gebeurd, grond onder voeten wordt weggeslagen, is men bereid om verandering aan te gaan.

Het is echter mogelijk om NU, elke dag, stap voor stap je cellen nieuwe dingen te leren, dat weet iedereen vast.

Als kind ga je dat ‘gewoon’ aan: leren lopen, leren fietsen, leren zwemmen, bomen klimmen, enzovoort. Vaak en regelmatig onbevangen het onbekende tegemoet.  (Ook daar kan angst aan te pas komen, maar door stimulans van mensen eromheen: je kunt het! Goed zo, ga door, niet opgeven, geeft het vaak het zetje om door te gaan en uiteindelijk lukt het ze.)

Als ik naar mezelf kijk, dan had ik gisteren een mooi voorbeeld.

Recent haalde ik mijn motorrijbewijs. Iedereen zei altijd: jij met je rug en motorrijden, dat kan niet. Vorig jaar besloot ik om me niet meer door die angst te laten weerhouden en ging ik lessen. Euforisch dat het lukte!

Sinds korte tijd ben ik in het bezit van een motor en gisteren ging ik voor een langdurigere reis (+200km). Het was koud en mistig. Niet het weer dat ik besteld had 😉 Maar ik ging. De heenreis via de snelweg. Al na 50km voelde ik protest van mijn lijf, maar ik reed verder. Mijn hoofd begon zich ermee te bemoeien. Wie denk je nu wel dat jij dit kunt, met jouw lijf, jouw rug. Zie nou wel dat het zwaar is. Zou je niet stoppen? Omdraaien? Geef het maar op. Niks voor jou, verkeerde motor gekocht. Je kunt er niet goed mee overweg… enzovoort. Het gevecht werd gepresenteerd in de Arena.

Ik begon me er ongemakkelijk van te voelen. Ik stopte even bij een parkeerplaats om mijn vizier af te vegen, dat besloeg van de mist. Ik schudde mijn armen even uit en hervatte mijn reis. Ik herkende mijn angstpatroon:

I recognize that I have chosen fear, and I choose again. I choose LOVE.

Nadat ik me erg bewust was wat er gebeurde, koos ik bewust voor andere gedachten:

Ik heb dit nooit eerder gedaan, zo’n lange afstand op de motor. Hoe kan ik nou verwachten dat ik het ‘zomaar’ kan, ik groei in mijn kracht. Ik stap regelmatig op, om op te bouwen. Ik kan mijn kracht uitbreiden. Mijn lijf went hieraan. En stukje bij beetje win ik in capaciteit. Ik geef mijzelf de tijd en de mogelijkheid om te wennen, te groeien, te trainen. Ik hoef het niet meteen perfect te doen. Stapje voor stapje vooruit. Elke dag een beetje beter dan gisteren!

Ik ging het gevecht aangeboden in de Arena dus niet aan en verdween van het slagveld!

Ik koos ervoor om de terugweg binnendoor terug te rijden. Het zonnetje was inmiddels verschenen en de korte pauze op het adres waar ik moest zijn gaf me voldoende rust en kracht om terug te rijden. Vermoeid maar trots kwam ik thuis aan. Ik had het gered, en dubbel zo ver dan mijn langste afstand tot nog toe!

Ik weet dat ik dit ga redden, en geef het niet op, want ik zag mezelf allang rijden, lekker touren, fijne routes, prachtige plekjes. Prachtige visualisaties heb ik gehad. Onmogelijk dus, dat het niet lukt! My future self rijdt moeiteloos op de motor! Zo creëer ik mijn eigen toekomst.

Gisteravond keek ik het fimpje van Joe Dispenza, en ik realiseerde dat het exact was wat ik gistermiddag had gedaan: het hertrainen van cellen, overschrijven van oude patronen, gewoontes, oud, gewend, bekend gedrag.

Het kost wat tijd, en herhaling, maar eenmaal meters gemaakt, is het zo een nieuw gewend patroon, maar dan vanuit goed voelen, vanuit verbinding, vanuit Liefde in plaats van angst! Mijn gewenste situatie, omdat ik me daar, in het gevoel van Liefde, heerlijk voel!

Het is net zo gemakkelijk om je cellen angst te leren als dat het is om je cellen Liefde te leren.

Waar blijf jij naar kijken? Angst of Liefde?

 

Liefs Gaab x

 

 

 

 


Leave a comment