Behandel een ander zoals jij behandelt wilt worden


Behandel een ander zoals ook jij behandelt wilt worden.

Langzaamaan kom ik tot de ontdekking dat onvoorwaardelijkheid een grote rol begint te spelen in mijn leven. Het mag steeds onvoorwaardelijker. Ik krijg dan ook regelmatig de bijpassende uitdagingen die met dit onderwerp te maken hebben. Ben je, voel je, denk je echt onvoorwaardelijk, Gaab? Of verwacht je stiekem toch iets terug?

En dan keer ik weer naar binnen. Voelen. Luisteren. Waar sta ik. Heeft mijn gevoel me in de steek gelaten? Nee, op zeker niet. Mijn hoofd probeert er echter wel eens iets anders van te maken.

Ik deel vervolgens weer een post naar iemand. Alleen maar omdat ik de liefde wil delen. Alleen maar omdat het fantastisch is om ook zo benaderd te worden. Dat eigenlijk de liefde is, waarmee ik zelf eenieder wil omhangen. Maar dat ik daarvoor ook echt eerst de liefde in vol ornaat zelf toe mag laten. Weer een stap dieper.

Ik merk wel dat mensen dat niet gewend zijn, dat ik zoveel liefde met ze deel. Er is een unheimlich gevoel bij ze: er zal echt wel een adder onder het gras zitten, later, ergens. Niemand blijft geven, als je er niks voor terug krijgt, toch? Die twijfel merk ik echt wel op. Dat zijn we in de maatschappij ook heel erg gewend: Een ander wil er uiteindelijk altijd wat voor terug.

Maar ik durf echt te beweren, dat, omdat ik de liefde voor mijzelf heb toegelaten, en daarmee aangesloten ben op de bron, ik oneindig kan blijven geven. Zonder voorwaarden, verwachting. En dus is die adder er echt niet. Een heerlijk gevoel, dat kan ik je verzekeren.

Uit respect behandel ik een ander steeds vaker uit/met liefde. Voor mij het enige dat telt. Maar ik kan alleen maar uit liefde reageren, als ik zelf de liefde ken. Als ik zelf de liefde ervaar.
Steeds opnieuw stem ik af. Want ik voel het meteen, als ik niet in verbinding ben met de liefde. Mijn gevoel, mijn innerlijke GPS systeem laat het nooit afweten.
Zo kon ik laatst iemand die ik al een aantal jaren niet zie, gewoon een hand geven. Gefeliciteerd. Ik voelde er geen boosheid meer bij.

Ik ben zelf in die jaren in verbinding met de liefde terecht gekomen. En zo kon ik met respect reageren.

Het is toch gewoon super, dat je, ondanks dat je van mening mag verschillen, dat je de ander in zijn of haar waarde weet te laten. Met respect. Dat wat je uitzendt, haal je naar je toe. Daar vertrouw ik inmiddels blind op.

Natuurlijk struikel ik ook wel eens. Gelukkig maar. Ik ben een mens en niet een of ander buiten Aerdts wezen ;), maar heb ook wel eens gevoelens die me even van mijn verbinding afgooien, om me dat bewust te worden en vervolgens weer in verbinding gaan. Om dan weer te kijken hoe verder.

Maar aardig zijn, respect hebben, en iemand een glimlach gunnen, of vriendelijkheid laten zien, zo moeilijk is dat toch helemaal niet?

Innerlijke vrede draagt zeker bij aan hoe je anderen ziet, behandelt. Maar als dat nog niet meteen lukt, make a smile naar iemand aan de overkant van de weg, of houd de deur open als er nog iemand achter je aankomt.  Zeg dankjewel. Wees gewoon beleefd. Het kost echt geen moeite.

De liefde gaat een stap verder. Het is een diep weten van binnen, waar ik helemaal alleen verantwoordelijk voor ben. Niemand anders kan zorgen voor mijn gevoel van liefde. Ik laat het toe, of ik stoot het af. Ik raak dan ook niet van slag als een ander mijn liefde niet  of niet direct beantwoord. Het kan soms wat aanpassing vragen, maar ik kan nooit bepalen voor de ander hoe die zich moet voelen. Ik weet niet wat er op zijn/haar bord ligt, en wat de reden is dat het niet beantwoordt wordt. Dat laat ik voor wat het is. Een ieder strijd zijn/haar eigen strijd, dat hoef ik niet voor de ander te doen. Ik beantwoord dat meestal juist met meer liefde. Boos worden helpt zeker niet: als ik boos zou doen tegen de ander, dan voel ik dat zelf van binnen ook. Dat is vele malen minder prettig om te voelen, niet?

Als je de liefde toelaat, en je ontmoet iemand die het in dat moment ook weet toe te laten, dan versmelt het letterlijk, en breidt zich uit. Een magisch moment, of een heilig ogenblik, hoe je het noemen wilt. Voor mij het hoogst haalbare, dat me doet verlangen naar meer van dat.

En het enige dat je daarvoor hoeft te doen is in tune te blijven met de liefde en het onvoorwaardelijk te delen naar je medemens.

Je kunt er vandaag mee starten. Het mag een druppel op een gloeiende plaat lijken, maar ook 1 druppel rimpelt ver. Raak een ander zijn/haar hart aan door een simpele glimlach. Wellicht ben je de eerste in jaren…

Liefs Gaab <3