Bestaat de ziel?


Bestaat de ziel?

Voor mij bestaat de ziel wel degelijk, al kan ik er geen vorm aan geven, al kan ik het niet zien. Het is niet tastbaar, maar ik kan het zeker waarnemen via mijn gevoel….

De ziel is mijn blauwdruk van mijn Zijn. Mijn ‘uniqueness.’ Niemand denkt, voelt, ziet, hoort, weet en gaat en heeft beleefd zoals ik. Alles wat ik ben, doe of heb komt, gaat, ontstaat door die blauwdruk, door mijn eigen filter. Op mijn geheel eigen wijze. (Dat is iets anders dan eigenwijs 😉 )

In het verleden wist ik het niet, hoe dat voelde, die ziel. En van zielsbestemming had ik helemaal niets gehoord. Mijn gedachten waren over het algemeen destructief. Negatief. Beangstigend. Toen was ik me dat niet bewust. Ik dacht dat alles en iedereen tegen mij was. De buitenwereld moeilijk, eng en eenzaam. Niemand ‘verstond’ mij en ik voelde me alleen en in de steek gelaten. Verdrietig en boos. Zwaar vermoeid, mijn lijf voortslepend in de dag. Ik praatte in mijn hoofd alleen maar negatief.

“Ik ben niks waard.”
“Ik doe niks goed.”
“Ik ben alleen maar lastig voor de mensen om mij heen.”
“Wat moeten ze nog met mij.”
Tot: “Ik kan hier misschien beter niet meer zijn.”

Toen ik ‘grip’ leerde krijgen op mijn gedachten (echt, ik wist niet dat je daar grip op kon krijgen.. Mijn gedachten leefden mij, stuurden mij, zonder dat ik wist dat ik aan dat stuur kon gaan zitten… maar dat kan écht!) begon ik mijn ziel meer waar te nemen. Meer te Zijn.

Te zakken naar mijn gevoel. Stap voor stap ging dit. Wat heb ik dat hoofd van mij elke keer bij de les moeten houden zeg… Steeds opnieuw verzon het trucjes om in controle te blijven. Steeds opnieuw weer een ander weg, die vooral vol lag met bakken vol met weerstand. Want het is toch niks, zo’n nieuwe denkwijze. Ziel? Wat een ‘zweefgedoe.’ Daar doe je toch niet aan mee? Kom op zeg! En vervolgens viel ik weer in het oude patroon.

Hoe slechter ik me voelde, hoe verder ik van mijzelf verwijderd was. De bron is onvoorwaardelijke liefde. De bron blijft dat altijd naar jou stralen en verzaakt dat nooit. En probeert je er altijd naar terug te leiden. Alleen omdat de bron zoveel liefde bevat, kun jij je slecht voelen. Het is de indicator dat je jezelf uit verbinding met deze bron hebt gebracht. Want als je wel in verbinding met deze bron staat, dan voel je jezelf fijn, goed, blij, fantastisch, vrolijk enzovoort. Je denkt dan goede gedachten, helpende gedachten.

Maar ik gaf het niet op. En dat heb ik tot op heden nog steeds niet gedaan. Je zo slecht, vermoeid, boos, verdrietig en teleurgesteld voelen, daar was ik zo klaar mee!
Inmiddels doorzie ik de trucjes die mijn hoofd (ego) uitprobeert. Dat gebeurt nog steeds hoor, maar ik ben ze me snel bewust (mijn gevoel laat het me direct weten) en dan maak ik een andere keuze qua gedachten.

Wat ik me destijds niet besefte, was dat ik vooral aan het vechten was tegen mijzelf. Ik liet mijzelf in de steek, was daardoor verdrietig, boos en teleurgesteld. Mijn ziel probeerde me het wel te laten weten, maar van ‘waarnemen’ wist ik niks, laat staan dat ik er wat mee kon.

Toch geloof ik dat welke weg je ook wandelt, het altijd ten gunste van jezelf, van jouw eigen zielsbestemming is. Ook al zie je nu niet waarom. Maar je krijgt altijd een nieuwe kans. Altijd een nieuwe mogelijkheid om te kiezen. Het is nooit te laat.

In het ‘donker,’ zoals ik deze periode noem, kun je een zielspartner ontmoeten. Iemand die je leert hoe je verder kunt. Die je bij de hand kan nemen, en je ondersteund. Je terug helpt gaan naar je gevoel. Uit je hoofd. Helpende gedachten aanreikt. Je troost.

Je zelf jouw pad laat wandelen, maar aan je zijde blijft. Trouw en zeker, en je weer helpt opstaan als je (weer eens) gevallen bent.

Deze zielspartner ontmoet je niet bij toeval.

Ik ben ervan overtuigd dat je elkaar altijd ontmoet met een reden. De ziel weet van deze ontmoetingen en het Universum zal alles in het werk stellen om twee zielen die elkaar verder kunnen helpen te laten ontmoeten.

Alles hier op aarde is energie. Iedereen die je ontmoet. Alle dingen, dieren, materie. En alles heeft een eigen frequentie, en jij jouw eigen kernfrequentie.

Maar rondom jouw eigen frequentie zijn er andere zielen, die in de buurt zijn. De zielen stemmen op elkaar af. Dat kan onbewust gaan, maar ook bewust. Inmiddels weet ik dat ik zelf aan de knop kan draaien om mijzelf af te stemmen. Ik kan mijn frequentie verhogen of verlagen. Net als een radio: Welk kanaal ga ik luisteren? 96.2 of 107.0? En als ik afstem op 107.0, kan ik niet verstaan wat er op 96.2 wordt uitgezonden en vice versa.

Lijkt zo logisch, maar in onszelf zien we deze mogelijkheden vaak niet.

Nadat ik meer ben gaan afstemmen op mijzelf, naar mijzelf ben gaan luisteren, mijzelf ben gaan voeden, verzorgen, en vooral liefde ben gaan geven, kwam mijn ziel beter in mijn ‘zicht.’

Ik neem het nu waar. En voel. En weet. En vertrouw. Mijn ziel weet waar ik mag gaan. Aangesloten op de bron volg ik de stappen te zetten. En tjonge, wat is dat een verschil met pakweg 10 jaar geleden.. Ik kan nu echt zeggen dat ik mijn zielenpad volg, mijn gevoel volg, en de zielen die ik mag ontmoeten zijn een verrijking voor mijn Zijn. Ik zie dan ook niet meer het ‘hoofd’ (ego) bij mensen, maar zie en voel de ziel, de liefde die je bent. Wij zijn allemaal evenveel waard. Ieder op zijn of haar eigen unieke wijze.
We zijn tenslotte allemaal kleine deeltjes van hetzelfde grotere geheel, de bron.

Mijn ziel wist dat allemaal al lang… Maar mijn hoofd verleidde mijn lijf om mijn hoofd te blijven volgen. Die verleiding leren weerstaan is het mooiste wat er is.
Het brengt je rechtstreeks naar je ziel, waar je onvoorwaardelijke liefde mag gaan leven.

Liefs, Gaab x