Een persoonlijk blog… over strijd en verbinding! Deel I


Oke… ik ga het doen… een persoonlijk blog schrijven. Erg spannend om het zo direct neer te zetten 🙂

PBG160104XG4W9995
Foto: Patrick Rosenthal

Velen van jullie weten niet dat ik via vele omzwervingen bij Fotografie ben terecht gekomen.

Ik wilde eigenlijk ziekenverzorgende worden, lang geleden. Maar ik was te jong om met de opleiding te starten (ik geloof twee maanden.)

Mijn oom zei voor de grap: “Dan word je toch automonteur!” Aangezien ik regelmatig aan mijn brommer sleutelde in de schuur, was dat niet eens zo’n rare gedachte en zo ging ik naar de opleiding voor automonteur.

In het tweede jaar kreeg ik een bromfietsongeluk. Ik brak mijn sleutelbeen en had rugklachten. Ik was een aantal maanden thuis om te herstellen. Toen ik de draad op school op wilde pakken, bleek dat ik teveel achterstand had opgelopen en moest ik het jaar over gaan doen.

Daar had ik niet heel veel trek in (puber :P) en ik startte alsnog met de ziekenverzorgende opleiding.

Het jaar 1988 was niet een heel goed jaar… nadat ik eerder in januari een ongeluk had gehad met mijn bromfiets, gebeurde dit in september van hetzelfde jaar weer. Hoe het gebeurd is weet ik tot op de dag van vandaag nog niet, maar ik had mijn gezicht behoorlijk beschadigd (helm niet goed vast) aan de gravel die net op het vers geteerde fietspad was aangebracht.

Wederom had ik veel rugklachten, maar niemand kon écht iets vinden. Ik kreeg therapie en ging door.

In de maanden daarna volgde de stages in het verpleeghuis. Tillen van de bewoners lukte me maar slecht. Mijn rug werkte niet mee.

Ik kon na een tijd niet anders concluderen dan dat dit allemaal veel te zwaar was voor mij en er restte me geen andere keuze dan te stoppen met de opleiding.

Thuiszitten was geen optie, en zo kwam ik aan het werk bij een slagerij.

Anderhalf jaar later sloeg het noodlot weer toe en kreeg ik een auto-ongeluk. Meteen was het knudde met mijn rug en een maand later lag ik voor het eerst op de operatietafel.

Ik werd daarna afgekeurd voor het werken in de slagerij. Omscholing bood uitkomst, en zo haalde ik in 9 maanden full time mijn MEAO bedrijfsadministratie diploma.

Ik ging aan het werk bij het GAK (UWV) maar viel weer uit met rugklachten. In 1993 volgde een tweede operatie.

Mijn tijdelijke baan was inmiddels voorbij, contract werd niet verlengd.

Daar zat ik, thuis.

En weer liet mijn rug me in de steek. In 1995 was ik tweemaal aan de beurt op de OK. Ik zat/lag een half jaar in het gips.

Na een langdurig herstel kon ik aan het werk bij Presikhaaf Bedrijven. Daar stond ik al geruime tijd op de wachtlijst. Als je namelijk eenmaal een WAO stempeltje hebt, kom je in het reguliere bedrijfsleven nauwelijks meer aan werk helaas. (Ik zal je de ontelbare sollicitaties en afwijzingen besparen)

1996 lachte me toe! Eindelijk weer ‘nuttig!’ Ik trouwde ook in 1996. 20 jaar geleden alweer 😉 (en ja, nog steeds samen!)

Er brak een fijne tijd aan. Lekker aan het werk voor 20 uur.

In 2000 werd onze oudste zoon Sven geboren.

Mijn rug liet de combinatie werken en zorgen voor een kleintje niet toe. En zo stopte ik met werken en viel terug.

Eind 2002 werd onze jongste zoon Kars geboren.

De zwangerschap was pittig. Bekkeninstabiliteit erbij….

Geen fijne tijd… Natuurlijk konden de kinderen daar niks aan doen.. hun liefde compenseerde mijn pijn…

Ik sleepte me 2003 in, maar ging verder achteruit. Al mijn vertrouwen verloor ik zo ongeveer wel.

Tot in september van dat jaar ik niet meer van bed kon komen. Ik moest opnieuw geopereerd worden en hield er een klapvoet (half verlamde voet) aan over.

Langzaam gleed ik in een depressie. Vechtend tegen… nu ja, zeg het maar. Vooral mijzelf weet ik nu! Ik ben de mensen die ik toen trof eeuwig dankbaar dat zij met mij de verbinding aangingen. <3

Ik schoolde om naar pedicure. Ik dacht: dán maar eigen baas worden. Kan ik mijn eigen indeling maken, enz enz.

Ook dat viel tegen. Het werk was best fysiek belastend voor mij. Tussen de cliënten door lag ik op bed om te rusten. Steeds verder kromp ik het aantal mensen in. Ik behandelde er nog maar slechts een paar.

Ik kreeg hulp voor mijn depressie. Langzaam zag ik het lichter worden in mijn hoofd.

Ondertussen kwam ik door een dierbare vriend van ons in aanraking met fotografie. Dat groeide uit tot mijn hobby. Alles wilde ik er van weten, en als een spons nam ik alle informatie die ik vinden kon in me op.

Zo ging ik met de camera op pad, de natuur in.

In de natuur voelde ik me heerlijk! Verbonden met.. ja met wát eigenlijk? Ik genoot van de stilte, van de vogels, van het water en de wolken. Van de bloemen en de bijtjes, van de waterjuffers en de vlinders. Met volle teugen. Alsof ik thuiskwam!

Dáar kon ik zijn wie ik ben. Zonder oordeel. Ik verwachtte niks van de natuur, en zij niks van mij.

En dat is nog steeds zo. Ik voel daar verbinding. Verbinding met mijzelf vooral, maar ook verbinding met het geheel.

Langzaamaan kwam ik steeds dichterbij mijzelf.

Ik werd steeds vaker gevraagd om in opdracht te fotograferen en zo werd het mijn werk. Ik vind het heerlijk om te doen!

Ik kwam vooral door het fotograferen van mensen erachter, dat iedereen het fijn vindt als er oprecht naar hem of haar geluisterd wordt.

Altijd start ik met een gesprek. Nooit zal ik iemand binnen twee tellen na kennismaking fotograferen. Ik kan het gewoon niet.

Moet de tijd voor je nemen. Want: ik ben op zoek  naar verbinding! Verbinding met jou. Wie ben je nu helemaal? Hoe steek je in elkaar, en wat wil je vooral wel, of vooral niet.

Ik merkte dat mijn benadering toch wel anders is. Ik probeer echt oprecht te connecten met je. Als me dat lukt (moet wel wederzijds zijn natuurlijk) dan ben ik er van overtuigd dat ik andere foto krijg. Ik zie jou in je ogen…niet hoe je er van buiten uit ziet.

Als de verbinding tot stand is gekomen, dan is binnen en buiten één geworden.

Verbinding op zielsniveau!

Bedankt voor het lezen van mijn blog. Wil je in de toekomst op de hoogte blijven van mijn blog, schrijf je dan in op de blog pagina. Klik op een willekeurig blog bericht en rechts van dat bericht zie je een inschrijfmogelijkheid!

Hartegroet, Gaab

Hieronder vind je een aantal reacties van mensen die ik heb gefotografeerd. Ik heb ze een aantal vragen voorgelegd over verbinding.

Sarian Dijkstra van Tekstbureau Saer

Vraag: Ik maakte een foto van jou. Wat maakt dat je hem (nog steeds) gebruikt (hebt)? PBG140917_MG_7199

Antwoord: Ik vind het zelf een mooie foto. En ik krijg regelmatig te horen dat ik er mooi ontspannen op sta. 

Vraag: Wat versta jij onder verbinding?

Antwoord: Verbinding is voor mij: je bij elkaar op je gemak voelen.

Vraag: Zou je mij aanbevelen bij andere mensen en waarom wel of waarom niet?

Antwoord: Ja. Ik vind het knap hoe snel je het voor elkaar kreeg om mij ontspannen op een foto te zetten.  Voor mij een unieke ervaring.

Gerrit de Goeijen van De Goeijen Management Consultancy

Vraag: Ik maakte een foto van jou. Wat maakt dat je hem (nog steeds) gebruikt (hebt)?

Antwoord: Ik maak nog steeds gebruik van je foto op mijn LinkedIN site, het is een prima foto en als “kleine zelfstandige” kwam je aanbod precies op het goede moment toen ik op het punt stond een nieuwe foto te up-loaden bij LinkedIN.

Vraag: Wat versta jij onder verbinding?PBG140917_MG_7035

Antwoord: Wanneer je “je verbonden voelt” met een ander word je geraakt en stroomt er iets. Bijvoorbeeld gevoelens zoals liefde of plezier. Je werkelijk verbonden voelen is dus meer iets van het voelen, niet zozeer denken of praten. Virginia Satir schreef:  “Ik geloof dat ik geen groter geschenk kan ontvangen dan door de ander te worden gezien, te worden gehoord, te worden begrepen en aangeraakt”.

Vraag: Vind je mijn werkwijze verschillen van andere fotografen, en zo ja, waarom?

Antwoord: Ik vond je werkwijze prettig ontspannend.

Anita Hendriksen van Haan Objecten

Vraag: Ik maakte een foto van jou. Wat maakt dat je hem (nog steeds) gebruikt (hebt)?

Antwoord: Omdat ik er happy mee ben.

Vraag: Wat versta jij onder verbinding?

Antwoord: Moeilijk te omschrijven, meer een gevoel. Als het echt is is er verbinding.

Vraag: Heb jij het gevoel dat ik écht oprecht met jou de verbinding ben aangegaan?

Antwoord: Jazeker!

Vraag: Waar merkte je dat aan?

Omdat je je best voor me doet en dat zegt wat ik graag horen wil. PBG140917_MG_7066

Vraag: Zou je mij aanbevelen bij andere mensen en waarom wel of waarom niet?

Antwoord: Uiteraard zou ik jou aanbevelen, je bent professioneel, maakt prachtige foto’s en het voelt fijn.

 


Comments (20)

  1. Krista Smit

    Mooi geschreven! Leuk je levensverhaal te lezen, je hebt heel wat voor de kiezen gehad. Dat maakt je Tot de Powervrouw die je nu bent! Voor wat het waard is; ik vind je foto’s geweldig!! Liefs kris

    Beantwoorden
  2. Gerrit

    Hou ’n beetje ziel voor jezelf , voor reserve, verrassing, verfrissing en het mysterie zo hou je er de spanning ’n beetje in het is leuk als men n.l. ook eens zegt : dat had ik nou net niet achter je gezocht ! i.p.v zie wel ik wist dat het in je zat , afijn je kent mij wel en weet wat ik er mee zeggen wil .

    Beantwoorden
  3. Hans Wind

    Het lijkt er op dat je iedere keer als je iets anders ging doen dan fotografie, met harde hand tot de orde werd geroepen. 🙂
    En alle opgedane ervaringen maken je tot de boeiende fotografe dir je nu bent.
    Bedankt voor het delen van je ervaringen.

    Beantwoorden
  4. Marian Clemens

    Leuk om te lezen. Je manier van benaderen spreekt me aan. Dat is ook hoe ik met mijn klanten omga. Een gesprekje vooraf en ontspanning tijdens de shoot. Daardoor krijg je zoveel mooiere (lees meer ontspannen) foto’s. En mensen vertellen hoe mooi ze zijn, dat vind ik ook erg leuk!
    Ik kijk uit naar een gesprekje met je.

    Beantwoorden
  5. Willeke

    Lieve Gaab,
    Wat ben jij toch een pracht mens. Je maakt de meest waanzinnige foto’s en de teksten lijk je zo uit je mouw te schudden. Je mooie foto’s geven mij het zo broodnodige zen-momentje en laten me tussen de drukte van alledag zien hoe mooi het leven is. Dank dat ik je heb leren kennen!
    Liefs Willeke

    Beantwoorden
    • Gaby

      Lieve Willeke,
      Met je eigen woorden: Wat ben je toch een prachtmens! Ik ben zo dankbaar dat ik je ken! Tot gauw.
      Liefs Gaab x

      Beantwoorden
  6. Ria Doodeman

    Wat een verhaal.
    Dank je voor het delen en de zielsverbinding met jou heb mogen ervaren. Succes op je verdere pad, met heel veel mooie ontmoetingen.
    Bij gelegenheid wil ik ook wel een mooie foto voor mijn site.

    Beantwoorden
  7. Monique

    Ik ga deze powervrouw volgen. Je hebt mensen op deze aarde en engelen.. Voor mij is Gaab een engel. De wijze waarop zij in dit leven staat, foto’s maakt. Ze is erg prettig om mee om te gaan, luistert, oordeelt, maar veroordeelt niet. Kortom een topwijf X

    Beantwoorden
  8. Patty

    Jee Gaby wat een verhaal. Jij bent het bewijs van dat tegenslagen je sterker maken en dat je moet blijven vechten voor je eigen geluk. Mooi om te lezen. Ik ga je blog zeker volgen. Kijk uit naar je volgende post. Groetjes Patty

    Beantwoorden