Helende kracht van schaduwemoties


De helende kracht van schaduwemoties

Stelling: De helende kracht van pijn

Over pijn kan ik je veel vertellen. Ik kom er vandaan. Ik wás PIJN. In alle facetten van mijn leven. Waar ik ook ging, wat ik ook deed en hoe. PIJN was het eerste wat in mijn hoofd zat. En dat voor jarenlang.

Zonder geheel in mijn medische geschiedenis te duiken, wil ik kort zeggen dat ik door 2 bromfietsongelukken en een auto-ongeluk, die plaats vonden voor mijn 20e verjaardag, ik door de jaren heen meerdere operaties aan mijn rug onderging, had ik 6 hernia’s en leverde 1 daarvan mij een half verlamde voet op (klapvoet).

PIJN was mijn dag. Ik stond er mee op en ging er mee naar bed. Ik sleepte me voort. In mijn hoofd alleen maar: ik kan niks. Ik kan niet ‘gewoon’ deelnemen aan de maatschappij. ‘Ze’ zullen wel denken dat ik lui ben. Zie je dan niet dat ik PIJN heb en niks kan? Ik ben moe. Hoe moet ik het doen. Het lukt toch niet. Ze willen me nergens voor werk, want ik ben een te groot risico op uitval. Af-geserveerd. Een sticker op mijn kop: “KAN NIKS” Uitgerangeerd. Einde oefening.

Zo ongeveer verstreken er jaren vanaf mijn 19e. Natuurlijk waren er ook leuke dingen. Natuurlijk had ik best lol met mijn man en vrienden. Ook ging ik niet bij de pakken neerzitten. Ik zou weleens bewijzen dat ik nog wel wat kon. Omscholing volgde. Naar werk. Naar uitval. Weer aan het werk, weer uitval. Vele jaren verstreken. Mijn hoofd werd somberder. Mijn uiterlijk ook. Zwart, zwart, zwart. Voor de buitenkant zette ik wel mijn vrolijke hoofd op. Maar van binnen dacht ik me ook zwart. Mijn PIJN nam nog meer toe. Medicijnen werden wéer verhoogd. Ik zat soms als een blauwe smurf op de bank.

Depressie deed zijn intrede, maar anti-depressiva nam ik nooit. Van dichtbij wist ik dat dat je helemaal af kan stompen. Helemaal al je gevoelens en emoties verstopt. (Ik spreek alleen over mijn eigen ervaring). Je kunt je vast voorstellen dat dat niet een heel fijne tijd was. Schaduw en donker. Het licht vermijdend. Totdat mijn man zei: Je moet hulp gaan zoeken. Ik kan je niet (meer) helpen. Dat deed ik. Het was een traject vol weerstand. Opschuiven. Andere stukken bekijken die ik nog nooit eerder had bekeken. Ik vond het doodeng (weet ik nu) en heb het meerdere malen op willen geven. Gelukkig ben ik gezegend met een portie doorzettingsvermogen en kracht.

Terugkijkend op deze periode besef ik me NU dat ik mijn pijnlichaam zelf in stand heb gehouden. Dat betekent niet dat ik nooit geen pijn meer heb, maar ik laat het niet meer dominant in mijn bewustzijn aanwezig zijn

In het boek de Kracht van het NU van Eckhart Tolle staat een prachtig stuk over dit pijnlichaam. Als je zelf dagelijks pijn hebt, is het absoluut de moeite om dit boek te lezen.

Ik was zo verzonken in mijn PIJN dat ik het NU niet eens zag. Eckhart Tolle schrijft hierover:

Citaat

“ Zolang je geen toegang kunt krijgen tot de kracht van het NU, laat elke emotionele of pijn die je ervaart een residu achter dat in je voortleeft. De pijn vermengt zich met pijn uit het verleden die er al was en nestelt zich in je geest en je lichaam. Daarbij zit natuurlijk ook de pijn die je als kind hebt ervaren door de onbewustheid van de wereld waarin je geboren bent. Deze opgehoopte pijn is een veld van negatieve energie dat je lichaam en geest bezet.”

“De gedachten en gevoelens die je op zo’n moment over je leven hebt, worden dan heel negatief en destructief voor jezelf. Op deze manier ontstaan veel ziekten en ongelukken. Sommige pijnlichamen brengen hun gastheer of gastvrouw ertoe zelfmoord te plegen.”

En dan:

“Het pijnlichaam wil overleven, net zoals elk ander bestaand wezen, en het kan alleen overleven als je het zover krijgt dat je je er onbewust mee identificeert. Dan kan het opstaan, je in bezit nemen, ‘jou worden’ en door jou leven.

Als het pijnlichaam je in bezit heeft genomen wil je meer pijn. Je wordt slachtoffer of dader. Je wilt pijn toebrengen of pijn lijden, of allebei.”

“Je bent je daar natuurlijk niet bewust van en zegt natuurlijk fel dat je geen pijn wilt. Maar als je wat beter kijkt, zul je zien dat je manier van denken en je gedrag ingesteld zijn op het instand houden van de pijn, zowel voor jezelf als voor anderen. Als je je daar echt bewust was, zou het patroon oplossen. Want pijn willen is krankzinnig. En niemand is bewust krankzinnig.”

Einde Citaat

Ik durfde het echt niet allemaal aan te kijken, maar stapje voor stapje had ik de moed om het tóch te doen. Ik gaf niet op en zette door. Mijn gedachtenpatroon veranderde langzaamaan, en werd het na verloop van tijd lichter. Milder, zachter. En hoera: ik kreeg minder pijn! De laatste jaren is dat proces versneld. Ik ben steeds bewuster gaan kijken hoe ik leef, wat ik denk. Ik let écht op mijn gedachtenpatroon. Mijn gevoel verteld me waar ik sta. Ik weet ook vrij snel wanneer ik in een oude valkuil dreig te stappen, maar gelukkig hoeft dat niet meer. Ik pas mijn gedachten aan en het moment verdwijnt weer.

Ik weet, ik schrijf het allemaal gemakkelijk op. Maar het is een proces dat tijd, kracht, moed en doorzettingsvermogen kost. Dwars door angst heen. Oud zeer bekeken, dat wat niet meer hoeft netjes op de schap gezet. Ik kan er nog steeds bijkomen, maar ik heb er geen behoefte meer aan.

Tegenwoordig laat ik emotionele pijn die er is er direct zijn. Meteen doorvoelen. Niet wegstoppen. Huil maar als het moet. Praat er direct over met iemand. Laat je hoofd er niet meer mee aan de haal gaan. Ik stop het niet meer weg. Het lucht op, dat het oké is dat het er mag zijn. Hierdoor stapelt het zich bij mij niet meer op, en voedt het mijn pijnlichaam niet.

De PIJN leverde me uiteindelijk veel op…. Vanaf het punt dat ik dacht dat niemand iets meer aan me had en ik er beter niet meer kon zijn tot nu:

Als ik het zwart en de schaduwzijde en de pijn niet had ervaren, had ik niet geweten hoe het is om in het licht te staan. Om dankbaar te zijn voor wat ik nog wel kan. Om dankbaar te zijn dat door mijn pijnlichaam niet meer in stand te houden ik zoveel minder pijn ervaar dat medicijnen niet meer nodig zijn. Intuïtief wetend dat ik als ik me minder voel, dat ik mijn gedachtenpatroon aan mag passen. En accepteren dat in geval van een slechte dag, er morgen weer een betere komt. Om persoonlijke verantwoordelijkheid te hebben genomen voor mijn leven. Heel bewust kiezen dat ik me goed wil voelen. Afstemmend op mijzelf.

Om de liefde toe te laten in heel mijn wezen. Om zachtheid te ervaren. Om me kwetsbaar op te stellen. Om grenzen te laten vervagen. Om blij en vrolijk en met plezier door het leven te gaan. Te kijken met de blik van de liefde, naar mijzelf maar ook naar de ander.

Ik wil het delen met een ieder. Want ik gun ook jou een einde aan pijn, zodat ook jij de liefde in jezelf en om je heen ervaren mag.

Liefs,

Gaab