Judas, verrader of held?


Judas, verrader of held?
Eerst zei ik tegen Yvonne dat ik over dit onderwerp niet ging schrijven. Het was met te ‘Bijbels.” Te kerkelijk. Dacht ik.
Maar zoals elke keer ging er tijd overheen en liet ik het in de week liggen. Ik bekeek de film Jesus Christ Superstar om een beter beeld van Judas te krijgen.

Tot gisteren. Ineens begreep ik voor mijzelf wie mijn Judas is geweest. Degene die mij onrecht aandeed (zoals ik dat destijds nog zag). Mijn verrader. Ik, die mij elke keer opnieuw weer liet verleiden door Judas. Mij opnieuw op mijn wang liet kussen. En opnieuw en opnieuw.

Ik zag het destijds echt niet. Was me niet bewust. Had niks in de gaten.

Een Cursus in Wonderen omschrijft in les 69 het volgende:

Citaat :

“Stel je je denkgeest voor als een reusachtige cirkel, omringd door een laag zware donkere wolken. Je kunt alleen de wolken zien, omdat jij buiten de cirkel lijkt te staan, helemaal los daarvan.

Vanwaar jij staat kun je geen enkele reden zien te geloven dat er achter de wolken een schitterend licht schuil gaat. De wolken lijken de enige werkelijkheid. Het lijkt of zij alles zijn wat er valt te zien. Daarom probeer je niet erdoorheen en er voorbij te gaan, wat de enige manier is waardoor jij er werkelijk van overtuigd zou raken dat ze iedere substantie missen.” Einde citaat.

Ik wil het bovenstaande vertalen zoals ik het zie:

Voordat ik de weg naar binnen, naar mijzelf leerde kennen, zag ik alleen de wolken. Ik zag het licht niet. Ik legde schuld bij anderen neer. Zij waren verantwoordelijk voor wat ze mij hadden aangedaan! Ik wees met de vinger naar de ander. Het lag toch niet aan mij? Dat had ik toch niet zelf veroorzaakt? Ik zocht in de wolken naar de oplossing. Misschien lag het in troost eten. Misschien in nieuwe spullen. Misschien wel in ander werk. Oordeelde over anderen. Hield de boosheid en teleurstelling in stand. Vergeven? Dat al helemaal niet. Ben je gek of zo? Ik ga de ander toch niet vergeven voor wat hij/zij mij heeft aangedaan? Nee, het ligt niet bij mij. Hoogverraad! Zoek zoek zoek.

In de beschrijving hierboven voel je vast de onvrede. Het verdriet. De rouw. De teleurstelling. De donkerte van de wolken. Maar ik bleef juist dáár zoeken naar mijn antwoord. Want dat was vertrouwd. De wolken kende ik. Me niet bewust dat ik juist daar mijzelf elke keer in de steek liet. Niet naar mij luisterde. Maar de oplossingen van buiten mij zelf verwachtte. Liefde was er ver te zoeken. Voor mij voelde het zwaar en moeizaam.

Maar toen leidde iemand mij door de sluier van de wolken heen. Liefdevol en integer. Zacht en open. Ik voelde het. Zag het licht, kon het niet geloven, dat het bestond. Maar er was tegelijkertijd herkenning en vreugde.

Het kostte me tijd en moeite om zelfstandig de route door de wolken te vinden. Want deze is elke dag anders. Het boek “De nevelen van Avalon” laat zien dat de Vrouwe van Avalon alleen de mist kan laten verdwijnen als ze is afgestemd, als ze de juiste woorden spreekt. Voor mij is dat de taal van het hart. Je kiest elke dag opnieuw: wolken of licht? Ego of hart. Angst of liefde. Alleen de taal van de liefde laat je oversteken naar het licht. Jouw licht! Jouw liefde voor jezelf! Alles wat je buiten jezelf zocht in de wolken, vind je in het licht, in de liefde.

Les 70 van Een cursus in Wonderen zegt:

Citaat

“Nu zullen we opnieuw proberen het licht in jou te bereiken, want daar ligt je verlossing. Je kunt die niet vinden in de wolken die het licht omgeven, en juist daar heb jij ernaar gezocht. Daar is verlossing niet. Ze ligt voorbij de wolken, in het licht daarachter. Onthoud dat je door de wolken heen zult moeten gaan om het licht te bereiken. Maar onthoud ook dat je in de wolkenpatronen die jij je hebt ingebeeld, nog nooit iets gevonden hebt wat duurzaam bleek of wat je verlangde.”

Ik liet mij verleiden steeds opnieuw voor de wolken te kiezen. En zo voelde ik me niet fijn. Maar nadat ik eenmaal door de wolken was geleid, en het licht had waargenomen, en de liefde had gevoeld, wist ik dat dit mijn weg te gaan was. Ik zag en leerde, dat door in de wolken te blijven, ik mijzelf verliet. Ik niet luisterde naar wat ik zelf echt wilde. Wat voor mij belangrijk was. De verantwoording bij de ander legde. En nu begrijp ik dat dát juist het hoogverraad is!

Ik hoef je vast niet meer uit te leggen wie mijn Judas is… die ben ik zelf. Ik liet mijn ego mijn wang kussen. Me verleiden terug te keren naar de wolken.

Maar steeds vaker keerde ik naar het licht terug. Ik wist nu van het bestaan ervan. Nu stap ik gemakkelijk door de wolken heen, want ik weet dat de wolken me niks brengen. En ik ga mijzelf niet meer verlaten en zeker niet meer verraden. Mijn Judas stierf een eenzame dood, net als in de film Jesus Christ Superstar. Maar Judas ook mijn held. Hoe had ik ooit voor de liefde kunnen kiezen, als ik door Judas niet had geleerd wat verraad aan mijzelf is?

Ik ben dankbaar dat ik liefdevol door de sluier ben geleid. Avalon (het licht, het beloofde land) bestaat echt. Ik weet dat als ik kies om te luisteren naar mij, voor liefde kies, de route door de wolken altijd voor mij beschikbaar is. Trouw aan mij, luisterend naar mijn gevoel, de liefde waarnemend kan ik de nevelen opheffen en terugkeren naar de liefde.

Ik heb, nu ik zelf het bestaan ervan weet en de route ken, een ander bij de hand mogen nemen, om diegene de weg door de wolken te laten zien. Nu is het aan de ander om zelf de route terug te vinden. Die weg is voor eenieder uniek en zal je echt zelf moeten ontwikkelen. Op eigen kracht. Maar je kunt pas ergens in geloven als je het hebt waargenomen. Ik heb me nog nooit zo nederig en dankbaar gevoeld dat ik dit mocht doen.

Ik schreef er het volgende over:

Toen ik zacht je hand vastpakte
En je voorzichtig leidde
Om je te laten voelen hoe dun de sluier was
Kon je niet geloven
Dat het zo weinig voorstelde

Denkend dat er een onmogelijke muur
Stond tussen jou en je ziel
Als een onneembare vesting
Had je het niet aangedurfd
Werkelijk te zien
Je ego maakte het groots

Ineens ontmoette je je gevoel
En kon je de liefde zien
Die je vanachter de sluier
Zachtmoedig tegemoet straalde
Je wist het zelfs meteen
Door te geven in dat moment

Totdat je ego je verleidde
Om weer plaats te nemen
Achter de vestingmuur

Maar wie eens door de sluier is geleid
Weet van de weg naar binnen
En zal steen voor steen de muur wegnemen
Om uiteindelijk zelf door de zachte sluier
Te stappen en zo de liefde omarmen.

Wees niet langer je eigen Judas. Verlaat en verraad jezelf niet langer.

Stap door de wolken in het licht der liefde.

Liefs,

Gaab x