Een persoonlijk blog over verbinding en overgave! deel IV


Wel/niet wel/niet wel/niet wel/niet

Dat is wat mij al een tijdje door het hoofd speelt. Ga ik er een persoonlijk blog over schrijven, nu, of doe ik het niet.

Toch… het kriebelde in mijn vingers om het op te schrijven. Zo lees je hier deel IV van mijn persoonlijke blog serie!

Al geruime tijd dit jaar ging ik fysiek wat achteruit. Ik had het zelf nog niet zo in de gaten. Mensen zeiden: Gaab, loop je moeilijk? Welnee, niks aan de hand, zei ik dan. En dat meende ik ook!

Na de zomer moest er in huis e.e.a. gebeuren: er werd een nieuwe vloer gelegd, de muren werden geschilderd, de buitenboel werd van een nieuwe lik verf voorzien. Er was nogal wat reuring in de tent, zal ik maar zeggen. Daarnaast mocht ik mijn expositie openen, en deed ik ‘gewoon’ mijn opdrachten en workshops.

Tussendoor kwam er ook nog een nieuw vriendje in ons gezin: Beagle Nico werd geadopteerd.

Foto: Patrick Rosenthal
Foto: Patrick Rosenthal www.musa.nl

Ik ging ondertussen steeds slechter lopen, en ik merkte dat ik ook met het sporten dat ik niet kon halen wat ik eerder haalde. Ik overlegde met mijn Fysiotherapeut Martijn over wat er aan de hand kon zijn.

Hij zei: doe het even wat rustiger aan, je zit in de gevarenzone voor een nieuwe hernia. Daar schrok ik echt wel even van! Hij masseerde mijn rug los.

Ik paste mijn sportgedrag aan en deed het, ook thuis, wat kalmer aan. Een lichte vooruitgang vond plaats en ik dacht werkelijk dat ik op de goede weg zat.

De weken gingen voorbij. Echt doorzetten deed het herstel niet. Op een vrijdagmiddag tijdens het sporten, was het ineens een stuk slechter. Ik stopte met roeien en ging vervroegd naar huis. De dagen erna verbeterde er niks, en mijn alarmbellen gingen af. Het zál toch niet?

Dinsdag’s ging ik naar de huisarts. Die bevestigde het vermoeden van mij en de fysiotherapeut. Toch maar eens door de scan en naar de Neuroloog.

Wachten duurt dan lang, als je niet uit de voeten kunt. Afgelopen maandag was het dan eindelijk zover. Ik kon naar de rugpoli: Neuroloog-MRI-Neuroloog. Meteen de uitslag dus.

De neuroloog die ik nog niet kende, had zich goed ingelezen. Dat was een fijne ervaring. Hij deed zijn onderzoek en daarna vertrok ik naar Radiologie voor de MRI scan. Ik was al snel aan de beurt!

De radioloog was ook erg vriendelijk. Hij hielp me in een goede houding te liggen zodat ik het stil-liggen goed vol kon houden.

In de MRI had ik een bijzondere ervaring. Ik kreeg een koptelefoon op en verwachte muziek. Dat was in het verleden ook zo geweest. Ik kreeg echter geen muziek te horen. Het bleef stil.

Aangezien het een krappe ruimte is, waarin ik toch elke keer even mezelf tot rust moet manen, besloot ik in meditatie te gaan. Ik concentreerde me op mijn ademhaling. Zo kwam ik in mijn innerlijke landschap terecht. Ik wandelde onbewust de weg naar mijn zielenhuis, een meditatie die ik in Frankrijk had mogen volgen (Zie blog III).

Ik zag mezelf liggend in een hangmat in de tuin. Even later kreeg ik het verzoek om mijn zielenhuis binnen te gaan. Ik moest naar zolder, werd me verteld. Zo klom ik de trappen op. Eenmaal op zolder aangekomen was het enorme dakraam geopend. De sterrenhemel was zo intens helder en zichtbaar, ik kon het bijna aanraken, zo dichtbij! Ik was er verrast van. En zo ineens, hoorde ik mijn moeder naast me: “Hee lieverd, geen zorgen, ik ben er. Ik had ook een hekel aan scans, weet je nog? Ik weet dat je op een lastig stuk zit, maar je bent niet alleen. Ik draag met je mee, ik zie en beleef alles en ben je tot steun”

Tjonge, wat prachtig en onverwacht.. de tranen kon ik niet tegenhouden.

Voor ik het wist was de scan voorbij. De radioloog zag mijn betraande gezicht. Hij kon niet weten dat het tranen van blijdschap waren! Wijselijk hield hij zijn mond.

Op de terugweg naar de neuroloog kwam ik langs het stiltecentrum van het ziekenhuis. Dat was me niet opgevallen toen ik voor de scan bij de neuroloog was. Nu zag ik de kaarsjes branden en besloot om een kaarsje op te steken voor mijn moeder. Ik liet ook een berichtje achter in het boek dat er lag.

Een beetje beduusd zat ik weer in de wachtruimte voor de neuroloog.

Na een tijdje werd ik weer binnengeroepen.

Dat wat ik eigenlijk al wist werd bevestigd. Ik heb opnieuw een hernia, op hetzelfde niveau als in 2003.

Balen. Knudde.

Opereren doen ze liever niet, gezien mijn voorgeschiedenis (Zie blog I)

Nu is het wachten op een oproep voor de pijnpoli, voor een injectie in de tussenwervelschijf om de pijn en de uitstraling te verminderen.

De bijzondere ervaring in de MRI geeft me het vertrouwen dat dit de juiste oplossing is.

Ik ga er vanuit dat dat me gaat helpen en dat ik daarna weer vooruit ga.

Ik ga gewoon voor de goede afloop. Zonder operatie. Dat gun ik mijzelf! Daar geef ik me aan over.

Ik hoef het tenslotte niet alleen te doen… ★

Hartegroet,

Gaab

 


Comments (12)

  1. Elly Hoefs

    Allereerst, een prachtig stukje Gaab. Maar wat ellendig voor je dat er weer sprake is van een hernia! de behandeling op de pijnpoli gaat je zeker helpen en hopelijk is dat voldoende. Liefs, Elly

    Beantwoorden
  2. karin

    he tju gaab…wat balen die hernia….maar wel een mooie ervaring in de scan….hopelijk gaan de injecties helpen en anders naar een goeie accupunctuur?

    beterschap. rustig aan jij en dikke knuffel kaat

    Beantwoorden
  3. Mo

    Lieve Gaab …. hier ook vochtige ogen …. wat waardeloos dat het zo’n stuk slechter gaat en je veel pijn hebt, ik hoop dat de injectie je veel verlichting mag geven.

    Je ervaring vind ik ronduit prachtig …. toen jij schreef over je tranen deed ik even mee, het ontroerde mij enorm…..

    Heel veel sterkte lief mens, liefs Mo

    Beantwoorden
    • Gaby

      Hee meis, lief van je. Ik hoop dat het gaat lukken met de injectie. Het was een prachtig moment…

      Dankjewel voor je lieve woorden Mo… xx

      Beantwoorden
  4. Yvon

    Lieve Gaab wat mooi geschreven en wat een fijne ervaring in de MRI..
    Jammer genoeg toch weer een hernia.
    Maar ik denk en hoop dat je ook dit weer gaat overwinnen.
    Heel veel sterkte en knuffels uit Spijkcitty x

    Beantwoorden