Tijd en Ruimte


Wat betekent tijd en ruimte voor mij?

Er is veel veranderd.
Nu ik langzaam wandel
door de straten. (Man als geen ander Blof)

De tijd nam me mee op sleeptouw. Ik moest dit, ik moest dat, vlug hier, vlug daar… mijn langzame lijf vond dat allemaal maar niks. Maar heej, iedereen deed dat, dus ik moest dat natuurlijk ook kunnen. Of dat mijn lijf nou meeging of niet, ik ging gewoon.
Dat bezuurde ik vaak flink. Hersteltijden van een paar weken kwamen voor. Niemand die dat zag op dat moment, en dat nam ik ze dan nog kwalijk ook.
Want oordelen over dat ik mezelf over grenzen heen pushte die dan wel zichtbaar waren geweest (lees aanwezig zijn op een dorpsfeest van 4 dagen bijvoorbeeld) of een klus van een dag, waarna ik zo ongeveer dood op bed lag.. ik deed het allemaal. En mijn omgeving ook.

De tijd was beperkt. Ruimte nam ik al helemaal niet voor mijzelf. Ik probeerde me in het keurslijf van de tijd die ‘men’ volgde te persen. En de ruimte daarin was uiterst beperkt. Ik paste er fysiek ook nog eens niet in: maatje 36 38 of 40 was ook voor mij niet weggelegd. 48 50 en 52 kwamen eerst. Dat paste ook niet in de ‘ruimte’ van de maatschappij.

Langzaamaan brokkelde ik af. De vermoeidheid nam toe, de donkere dagen ook. Ik kon niet in de tijd lopen zoals de ander. Ik kon ook niet in de ruimte waar de ander paste. Ik voelde me steeds meer buiten de maatschappij vallen. Naast dat ik ook nog eens andere ideëen had. I didn’t fit in. Zwarter werd mijn uiterlijk. Letterlijk: haar en kleding waren donker en somber. De binnenkant was ook niet heel verlicht. Daar was ook geen ruimte en tijd.

Op een bepaald punt wist ik dat ik het niet alleen kon. Ook mijn man bevestigde dat hij geen uitweg wist en zei dat ik beter proffesionele hulp kon vragen. Dat deed ik. Vastbesloten om mezelf te herpakken. Me niet weg te laten glijden in depressie en anti-depressivaland. Slechte ervaring mee in de nabijheid. Ik koos voor de eau naturel route! (Ik oordeel hiermee niet over andermans route, maar voor mij was er geen andere optie mogelijk) Vele malen ging ik naar GGNet. Ik leerde er stapje voor stapje ruimte maken in mijn rugzak. Tijd te nemen voor mijzelf. De weg naar het licht werd voorbereid. Ik ging van 52 terug naar 48, dat was slechts aan de buitenkant te zien. De ruimte die ik aan de binnenkant (toen nog onbewust) had gecreëerd, die was van groter belang. Ook leerde ik beter met mijn fysieke beperking omgaan. Ik nam het besluit om mijn tijd beter in te delen en stopte met bepaalde werkzaamheden. Na in totaal bijna 3 jaar eindigde mijn traject daar. Ik weet nog goed dat de psycholoog daar zei: Beloof je me, dat je de rits, die je nu een eind hebt open gezet, nu niet meer helemaal dicht gaat doen? Ik zei haar dat ik dat beloofde. De muur die ik om me heen gebouwd had, brokkelde voorzichtig af. Dit was in 2011.

Voorzichtig nam ik meer ruimte in voor mij! Terwijl ik minder moeite deed om in de ruimte van de maatschappij te passen. Ik ging langzamer wandelen.
Beter naar mijzelf luisteren. Ik leerde mediteren. Die tijd neem ik nu elke ochtend voor mijzelf. Zo start ik de dag: ruimte en tijd voor mij, om af te stemmen op mij, mijn lichtje, dat van binnen schijnt. De donkerte heeft verdreven. Het heeft plaatsgemaakt voor intens warm licht, dat me ruimte en tijd schonk binnen in mij, buiten de tijd en ruimte van de maatschappij. Mijn bewust zijn nam toe.

Juist doordat ik langzamer wandel, luister ik veel beter. Ik hoor de stilte. Ik hoor mijzelf. Maar ik hoor ook de ander. Zo ontstond de ruimte in mij, en de tijdloosheid die dat met zich mee brengt.

Mijn haar is inmiddels grijs, bijna wit. Het zwarte masker ligt ver achter me. Ons huis is steeds lichter geworden:binnen en buiten. Het wit voelt zacht, vrij en ruimtelijk. Ik maak me niet meer druk over tijd. Eternal as we are blijft er oneindig ruimte om te zijn. Voor eeuwig onderdeel uitmakend van het Universum.

Liefs,

Gaab x