Trump, vloek of zegen?


Ergens langs me op ging alle commotie rondom de Amerikaanse verkiezingen. Natuurlijk zag ik dat Trump en Clinton kandidaten waren, en ik zag ook wat een stof het op deed waaien. Ik vond Trump wel een rare flierefluiter, maar ik mocht geen oordeel vellen: ik wist en weet nauwelijks iets van beiden. Wat me wel opviel was alle ‘haat’  die erbij kwam kijken. Trump zette aan tot de meest vreemde reacties van mensen. Ik was verbaasd.

Aangezien ik me niet focus op het nieuws, en dat meestal aan me voorbij laat gaan, hoorde ik ook pas later de uitslag. Blijkbaar zagen een hoop Amerikanen Trump wel zitten als president, aangezien hij de winnaar geworden was. Ook nu weer was het verschil groot: de verslagenheid en bijna paniek aan de kant van de niet-Trump stemmers en het gevoel van macht en overwicht aan de kant van de wel-Trumpstemmers.

Het mooiste wat ik echter voorbij zag komen was een sessie van Byron Katie: ze had een dame op het podium zitten die helemaal panisch was omdat Trump gewonnen had. Ze had haar kinderen gevraagd haar te wekken als Hillary won, en haar te laten liggen als Trump won. Toen ze de volgende ochtend wakker werd, zag ze haar waarheid: die afschuwelijke lelijke man, die alles fout zou gaan doen, die (haar woorden) zelfs concentratiekampen terug zou laten keren en die zich zou gaan gedragen als een Hitler, was president en had de macht over haar!

Het had meteen mijn aandacht: hoe kon iemand zich zo weg laten dragen door het feit dat iemand die zij liever niet als president zag toch president geworden was. Het was alsof voor haar haar hele wereld instortte. Ik begreep het niet. Ik heb er geen last van dat Trump president is geworden. En wellicht vind je dat kort door de bocht: tenslotte zullen we ook hier te maken krijgen met zijn beslissingen. Maar Trump zorgt er echt niet voor dat ik nu anders ben. Dat ik niet mijn dagelijkse gang ga, dat ik niet gewoon kan zijn wie ik ben, zoals ik dat ook voor de verkiezingen deed.

Ik moest erg lachen toen de betreffende dame in het gesprek met Byron Katie zei dat ze toch gewoon naar de badkamer had kunnen gaan, en naar het toilet, en haar tanden had kunnen poetsen…. Terwijl ze eigenlijk haar hele zijn in de ‘macht’ en ‘handen’ van Trump gelegd had. Compleet bij haar zelf weg. Totaal ontwricht. Ze zat eigenlijk als een zielig hoopje op de stoel terwijl Byron Katie haar gedachten ontkrachtte… was het ‘waar’ dat Trump concentratiekampen zou oprichten? De dame kon later niet anders dan beamen dat het allemaal haar eigen gedachten waren die haar zo ontzettend bang maakten. Dat ze haar ‘power’ volledig uit handen gegeven had.

Wat een verkiezing al niet met een mens kan doen….

Tot slot wil ik nog zeggen:

JUIST DOOR DE WEERSTAND DIE LIJKT OPGEROEPEN DOOR DE VERKIEZING VAN TRUMP, ZAL ER MEER VERLANGEN ONTSTAAN. MEER VERLANGEN NAAR HOE HET OOK ANDERS KAN. HOE HET ZACHTER KAN, LIEVER EN VOORAL MENSELIJKER.

Uiteindelijk is iedereen wakker geschud, alert! “We” kunnen dit zomaar niet allemaal laten gebeuren!

En dus zal er in mijn ogen vanzelf een oplossing komen indien blijkt dat Trump echt niet geschikt is voor deze job. Het heeft in elk geval voor opschudding gezorgd.Voor mij is de verkiezing van Trump noch een vloek, noch een zegen. Zoals ik al zei: ik houd me er niet zo mee bezig en dus beïnvloedt het mijn leven eigenlijk niet…

Liefs, Gaab x