Zien en gezien worden


Zien en gezien worden

Zien… dat doen we met onze ogen. Tenminste, dat is het meest voor de hand liggend, met zo’n zintuig als onze ogen.

Toch wil ik daar aan voorbij gaan.

Sinds ik thuis ben bij mij, mijn ziel, mijn zijn, zie ik anders. Ik neem waar. En ben me bewust van wat ik waarneem (nou, in de meeste gevallen dan haha).

Het belangrijkste voor mij is: zie ik mij? Ben ik in mijn eigen zicht? Zo ja, dan kan ik zien. Dan kan ik de ander waarnemen zoals ik mijzelf zie. Heel, volmaakt, prachtig en liefdevol. Voorbij de zonden die we denken te zijn. De waarheid voor mij.

Cursus in Wonderen zegt in les 251: citaat: “Ik heb niets nodig dan de waarheid.” (lees: de liefde)

“Ik heb naar vele dingen gezocht, en wanhoop gevonden. Nu zoek ik er slechts één, want in dat ene ligt al wat ik nodig heb en het enige wat ik nodig heb. Al wat ik voorheen zocht had ik niet nodig en wilde ik niet eens. Mijn enige behoefte ZAG ik niet. Maar nu ZIE ik in dat ik alleen de waarheid nodig heb.

Zonde (het kijken met de ogen, in de wereld) heeft het lichaam ogen gegeven. En in zijn waanzin ziet hij illusies waar de waarheid hoort te zijn, en waar die in werkelijkheid ook is.” (Einde citaat)

Ik had ook geleerd om te kijken met mijn ogen. Naar de wereld. En wat daar allemaal in gebeurd en waar ik dacht deel aan te moeten nemen.
Maar ik richtte mijn blik naar binnen. Naar de waarheid. Mijn waarheid. En ik trof er de liefde. De onvoorwaardelijke liefde. En keek haar met de ogen van mijn ziel aan. En zag….

Tjonge, een (binnen)wereld ging er voor mij open. Met mijn zielenblik veranderde alles. Ook de buitenwereld. Vanaf dat moment kijk ik met mijn ziel. En kijk ik naar jouw ziel. En zie….

Ik deed moeite om in mijn werk als fotograaf je ziel waar te nemen. Om jou te zien. Niet je buitenkant, niet je ogen, maar het vuurtje dat wakkert. Dat wil ik waarnemen! Want uiteindelijk ben jij ook slechts die liefde, diep van binnen. En ik weet gewoon dat als je dat hebt waargenomen en gevoeld, dan kan het niet anders zijn, dan dat je die waarheid voelt tot in je tenen. En het onmiddellijk door wilt delen naar anderen. Daar schreef ik al wat gedichten over. Omdat je eindelijk jezelf hebt gezien. Door de ogen van je ziel.

Zo ben je zelf gezien. En hoef je niet perse gezien te worden, omdat je weet….

Maar als je dan gezien wordt door een andere ziel, dan herken je dat meteen! Dan zie je de sprankel, de liefde, van binnenuit opborrelen, en weet je dat je mag ontvangen, maar direct ook weer geeft. De bron van waaruit je geeft is oneindig: een idee verlaat de bron niet, zegt de Cursus in Wonderen. De liefde die van daaruit stroomt is oneindig. En je kunt haar altijd zien!

Ik ben blij, en dankbaar dat ik mijzelf zie. Gewoon. Goed genoeg zoals ik ben. Omdat ik er toe doe. Net als jij.

Ga het aan.

Zie jezelf en vind jezelf. Binnen in jou. Kijk jezelf aan. Met liefde. En warmte. Geef je zelf je waardering. Je approval. Je goedkeuring. Ook jij bent gewoon HELEMAAL oke, zoals je bent. Laat je niet afschrikken wat je tegenkomt, al kan het wat overweldigend voelen. Je ontvangt nooit meer dan je kunt behappen in dat moment.

Maar ik weet zeker: Als je jezelf hebt gezien door de ogen van je ziel, dan zal je vanaf dat moment de ander ook bekijken met je zielenogen.

Alles verandert, je waarneming met je zintuiglijke ogen is nooit meer als voorheen.

Je hebt jezelf gezien en zal gezien worden.

Je ziet de ander. De ander ziet jou. De cirkel is rond.

Onvoorwaardelijke liefde is je beloning!

Ik kan niet wachten!

Liefs, Gaab